Yirmiüç-nisan-ulusal-eğemenlik ve- çocuk- bayramı-haber-dosya-anamurunsesi

Dünyamızın 365 gününün her biri bir özel güne, bir bayrama tahsis edilmiş ama biz “23 Nisan”ımızı “Dünya Çocuk Günü” olarak kabul ettirememişiz yine de.

Çocuktan sevimlisi “Çocuk Gününden” güzel bir gün olabilir mi âlemde? Olmaz elbet. Tam manasıyla “marka” öneri ama Türk’ten marka olmaz. Olmamalı, oldurmamalı olacak olsa da yani.

KKTC’yi Müslim-gayrimüslim dünyaya tanıttıramadığımız, Ege’deki “12 adalardaki” haklarımızı anlatamadığımız, kabul ettiremediğimiz gibi bunu da kabul ettirememişiz maalesef.

Bakıyoruz “Anneler Günü”, “Sevgililer Günü”, “Babalar Günü”, “Cadılar Bayramı” v.s. hepsi “batı” patentli.

Hangi günün ne adla anılacağı, hangi ödülün kime verileceğini belirleyenler onlar.

Teklif, bize göre Atatürk’ün “insanlığa-barışa” bir hizmeti, asil ve ileri görüşlülüğü ama, onlara göre değil.

Başkasının nesebinden çocuk mu olur bir de? Çocuk, kendilerininse anlam taşır.

Irak Filistin, Afgan, Karabağ hepsi bir aynı familya. Ne çocuk, ne de mâsumlar onlar. “Ot kökünün üstünde bitmez mi” Büyüyüp küresel barışı tehdit edecekler hepsi de sonuçta.

Madem demokrasi var onların dediği olacak. Kuvvet kimdeyse karar onun, bu devirde ve her devirde. Kuvvetin de kararın da adresi belli bu yüzden.

Dünya âlem biliyor kötü niyetimiz yok bu teklifle. “Hep bana” olmasın. Bizim de paylaşacaklarımız olsun bu fani âlemde aynı yerküreyi paylaştıklarımızla.

Adamlar coğrafyamızdan silmeye çalışıyorlar bizi, bizse neyin peşinde…?

Akıp giden her 23 Nisanda, bu büyük Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını, daha büyük mutlulukla, daha büyük coşkuyla kutlamanı gönülden dileriz.

Dünya görmezden gelse de, 23 Nisanımız, bu âlemin beşeri güzelliklerine bir büyük güzellik katmıştır, katmaktadır.

TÜRKİYE BÜYÜK MİLLET MECLİSİ'NİN KURULUŞU

İstanbul'un işgalinden üç gün sonra, Atatürk ünlü 19 Mart 1920 tarihli bildiri yayımladı;

Bildiride,"olağanüstü yetkiler taşıyan bir Meclisin Ankara'da toplanacağı, Meclis'e katılacak üyelerin nasıl seçilecekleri, seçilerin engeç onbeş gün içinde yapılması gereği", kesin ve kararlı ifadelerle yer alıyordu.

Ayrıca, dağılan Meclis-i Mebusan'ın üyeleri de Ankara'daki Meclis'e katılabileceklerdi.

Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş temelleri Ankara'daki bu ilk tarihi binada atıldı. Birinci Meclis Binası, Ulusal Kurtuluş Savaşı'nın yönetim yeri olarak pek çok tartışma ve millî kararlara sahne oldu: Bu yapı bugün Kurtuluş Savaşı Müzesi olarak, ilk yılların anılarını sergiliyor.

İllerde seçilen temsilciler ve Meclis-i Mebusan'ın bir kısım üyeleri Ankara'ya geldiler.

Ankara'nın o günkü şartları içinde Meclis'in toplanabileceği elverişli bir bina yok gibiydi. Sonunda, İkinci Meşrutiyet döneminde, İttihat ve Terakki Cemiyeti kulübü olarak yapılmış tek katlı bir bina uygun görüldü. Eksik kalmış yapı tamamlandı, okullardan toplanan ve halkın katkısıyla sağlanan eşyalarla donatıldı.

Hazırlıklar tamamlanınca, Atatürk 21 Nisan'da yayınladığı ikinci bir bildiri ile, Meclis'in 23 Nisan günü toplanacağını ve açılış töreninin nasıl yapılacağını duyurdu.

23 Nisan 1920 Cuma sabahı erken saatlerde, Ankara'da bulunan herkes Meclis Binası çevresinde toplandı.

Halk, kendi kaderine sahip çıkmanın coşkusu içindeydi. Hacı Bayram Camii'nde kılınan öğle namazından sonra, Meclis binası girişinde gözleri yaşartan muhteşem bir tören yapıldı. Saat 13.45'de, Ankara'ya gelebilen 115 milletvekili Meclis salonunda toplandı.

Parlamento geleneklerine göre, en yaşlı üye olan Sinop Milletvekili Şerif Bey (1845), Başkanlık kürsüsüne çıktı ve aşağıdaki konuşmayı yaparak Meclis'in ilk toplantısını açtı.

"Burada Bulunan Saygıdeğer İnsanlar,

Istanbul'un geçici kaydiyle yabancı kuvvetler tarafından işgal olunduğu ve bütün temelleri ile halifelik makamının ve hükümet merkezinin bağımsızlığının yok edildiği hepimizce bilinmektedir. Bu duruma baş eğmek, milletimizin, teklif olunan yabancı köleliğini kabul etmesi demektir. Ancak tam bağımsızlık ile yaşamak için kesin olarak kararlı bulunan ve ezelden beri hür ve başına buyruk yaşamış olan milletimiz, kölelik durumunu son derece ve kesinlikle reddetmiş ve hemen vekillerini toplamaya başlayarak Yüksek Meclisimizi meydana getirmiştir.

Bu Yüksek Meclisin en yaşlı üyesi sıfatıyla ve Allah'ın yardımıyla milletimizin iç ve dış tam bağımsızlık içinde alın yazısının sorumluluğunu doğrudan doğruya yüklenip, kendi kendisini yönetmeye başladığını bütün dünyaya ilan ederek, Büyük Millet Meclisi'ni açıyorum."
Bu açış konuşmasında, millî egemenliğe dayalı yeni Türk parlamentosunun adı da "Büyük Millet Meclisi" olarak konulmuştu. Bu ad herkesçe benimsedi. Daha sonra Atatürk'ün tüm konuşmalarında yer aldığı şekliyle ve ilk kez 8 Şubat 1921 tarihli Bakanlar Kurulu Kararnamesinde de yazılı olarak, "Türkiye Büyük Millet Meclisi" (TBMM) adı kalıcılık kazandı.

TBMM, 24 Nisan 1920 günü yaptığı ikinci toplantısında Mustafa Kemal Paşa'yı (Atatürk), başkanlığa seçti. Mustafa Kemal Paşa, kendi öncülüğünde kurulan TBMM'nin başkanlığını, Cumhurbaşkanı seçildiği gün olan 29 Ekim 1923 tarihine kadar sürdürdü.

TBMM, açılışından iki gün sonra, sadece yasama değil, yürütme gücüne de sahip olacak hukukî ve siyasî yapısını düzenleme çalışmalarına başladı. Bu düzenlemeler, TBMM'nin tam bir güçler birliği ilkesini benimsediğini göstermişti.

2 Mayıs 1920'de Bakanlar Kurulunun seçilmesi hakkındaki yasa çıkarıldı. 11 Bakandan oluşan "Meclis Hükümeti", 5 Mayıs'da TBMM Başkanı Mustafa Kemal Paşa'nın başkanlığında ilk toplantısını yaptı.

TBMM'nin açılışı ile birlikte, millî egemenliğe dayalı yeni Türk Devleti doğmuş oluyordu. Birinci TBMM'nin iki temel hedefi, kesin zaferi kazanmak ve yeni devletin otoritesini güçlendirmek, kalıcılığını gerçekleştirmekti. Öncelikle, ülke topraklarının yabancı işgalinden kurtarılması gerekiyordu.

http://www.tbmm.gov.tr/tarihce/kb5.htm