ÇOCUKLUĞUM VE BEN

    ÇOCUKLUĞUMDA...

    Bizim çocukluğumuzda annelerimiz resmi kurumlarda çalışmazdı.

    Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmazdım.

    Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Akşam olunca kapı arkadan sürgülenirdi.

    Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

    Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki...

    En büyük eğlencemiz sokaklarda ve çayırlarda oynamaktı.

    Çayırlarda yuvarlanıp, boğuşmak, tozlu yollarda, toz içinde oynamak ne zevkti.

    Bir arkadaşımızın üzerine tozlu kumlara yuvarlayıp tozlandırmak ne güzeldi.

    Internet Caferlerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

    Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

    Servis ne demekti 10 km olan yerler yürünürdü, Ayakkabılarımız eskirdi.

    Ayak kaplarımız kösele, nubuk veya mekap değildi, lastikti.

    Çantalarımızı bir kenara koyar oyuna dalardık.

    Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

     Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi.

    Susayınca girer evlerine su içerdik.

     Ya da pencereden bize bir sürahi, bir tas uzatırlar, hepimiz aynı tastan kana, kana su içerdik.

    Bazen analarımız birilerimiz çağırırdı. Bir iş görmek üzere, giden arkadaşımız elinde, mutlaka yiyecekle dönerdi. Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

    Bu bazen bir kete, (yağlı hamurun pişirilmiş halı, bir bazlama büyüklüğünde), bazen bir meyve olurdu.

    Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

    Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

    Hiç kimse kendisine ait olmayan her hangi bir nesneyi almazdı, sahipsiz eşyalar bulununca sahibi aranır ve teslim edilir, kaptıkaçtı, nemalanmak kimim aklıda, ne mümkün.

    Biri yere düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırılırdı.

    Polisler kavgalarımıza gelmezdi, zabıtlar da tutulmazdı.

    Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

    Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

    Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

    Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik varsa yaralarımız kül veya bitki kökleri ezilerek yaralara basılırdı. Kanamalar durunca oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara, girmezdik. Bunların ne olduğunu da bilmezdik ki.

    Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim. Neydi insanların samimiyeti, birbirlerine güveni, paylaşımı… Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Aynı apartmandaki komşumu tanımıyorum, tanıdığı hafta içinde sabah erken apartman temizliğine gelen kadını, merdivenleri inerken temizlik yapar gördüğümde kolay gelsin der geçerim.

    Onun dışında orada kim oturur hiç kimseyi ismen bilmem.

    Çocukluğumda evimizi kendimiz temizlerdik, okulda hizmetli yoktu, hep birlikte sınıfımızı ve okulumuzu da elimizde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

    Şimdi ya… Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.

    Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

    Ruh yok, dondurulmuş beyinler, buz gibi insanlar, bunlar sanki biz değiliz…

    Tahta iskemlelerimizde veya duvarın dibine yatırılan kuru kavak ağacının üzerine oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu…

    Evin içinde serbest hareket etmek veya çocuğun içerde oynamasından hep korkmuş çekinmişimdir.

    Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, arabasının herhangi bir yerine elini dokunduran çocuğa kızıp bağıran, kavga edenleri ayırmak yerine ban ne deyip seyir etmek, yolda kamayla aracının kaputunu açanın yanından bana ne deyip geçmek, bana ters gelir.

    Bu kültür benim değildir.

    Ne ruhuma, ne kültürüme ne de vicdanıma hitap eder.

    Nedir bunlar?

    Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

    Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

    İyi de neden böyle olduk?

    Biz mi istemiştik?

    Yoksa birileri mi böyle istedi?

    'Her toplum hak ettiği gibi yönetilir' derler ya, hak ettiği gibi de yaşar mı diyelim.

Etem GÜRSU,
Eğitim Müfettişi
etemgursu@hotmail.com

 07 Mart 2011'de anamurunsesi.com yazdı.

    DİĞER YAYIMLANMIŞ YAZILAR

 

	TATİL İYİ GELDİ
	Keşkelerin Faydası Yok
	Öğrenme Tarzınızı Biliyor musunuz?
	Karneleri nasıl değerlendirelim?
	Olumsuz Düşüncelerle baş etme
	Kartalın Yeniden Doğuşu
	Derslerde başarı için 5 kural
	Beynimizin durduğu an
	Mevlana'dan Altın Öğütler
	Ne kadar görebiliyoruz?

 EĞİTİM YAZILARIMIZ  DEFA OKUNMUŞTUR...

    _______________________________________________________

"Anamur'un ve Anamurluların Buluşma Adresi ve Gerçek Sesi..."
ANAMUR'UN SESİ